Koffie of thee? [column]

Geplaatst op 5 maart 2021 Door In Artikelen, Lifestyle

Een kale strenge kop en versleten spijkerbroek. Dat was alles wat hij nodig had. In die tijd had je nog geen werkkleding met een Vtje nodig om te laten zien dat je een beveiliger was. Hij stond altijd voor mijn stamkroeg als een soort Petrus voor de hemelpoort. In opwachting van het tuig. Toentertijd viel ik ook onder het genre ‘tuig’, maar wel onder het subgenre ‘lief tuig’. Ik bezocht mijn stamkroeg om de avond kapot te slaan, maar hield de bezoekers en de beveiliging graag te vriend.

Meneer de beveiliger en ik hadden een bijzondere band. Elke keer dat ik ook maar in de buurt van de kroegdrempel kwam kreeg ik opmerkingen naar mijn hoofd. ‘Oh nee, daar is ze weer jongens, de rode duivel!’ Elke opmerking, hoe vervelend ook, kon ik van hem verdragen. Dat was te danken aan zijn boevenglimlach. Ik besloot, in die periode, dat de ‘kill them with kindness’ techniek mijn manier was. Knuffelend kreeg ik zijn gemene opmerkingen klein en vaak voelde ik een kleine acceptatie van mijn omarming.

Het was een fascinerende periode. Het was mijn jeugd. Maar zoals het met jeugd en het leven werkt: het gaat voorbij. De stamkroeg en ik veranderden. Uitbundigheid werd ingeruild voor rustige gezelligheid en een redelijke gestructureerd bestaan. Ik vul mijn dagen nu vooral met studeren en het uitstellen daarvan. Wanneer er een deadline op de loer ligt, ontstaat er stress. Op zo’n moment ging ik voorheen graag de realiteit verdrinken in de kroeg. Tegenwoordig ga ik héél volwassen naar de enige plek die mij echt uit de brand kan helpen; de bibliotheek.

Het geluid van boekenkaften die tegen elkaar schuiven en rollende karretjes geeft mij rust en de motivatie om vingerblaren te kweken op mijn toetsenbord. Het liefst zit ik bij een raam waar ik tussen de woorden door even weg kan dromen. Tijdens een naderende deadline zat ik in zo’n ‘staredown’ met de buitenwereld tot ik opgeschikt werd door de vraag: ‘koffie of thee?’ In de weerspiegeling van het glas zag ik een man van gemiddelde lengte en met een naambordje op zijn borst.

Toen ik mijn hoofd draaide herkende ik hem meteen. Ik stond oog in oog met de beveiliger uit mijn jeugd. We glimlachten ongemakkelijk maar bevestigden onze herkenning niet. ‘Koffie, zwart. Dankjewel.’

Mijn studieproject was ingeleverd en het uitstellen van het volgende project was in volle gang. Fietsend door het mooie Arnhem werd ik overvallen door een beeld dat mijn jeugd voorgoed heeft doen dichtslaan. Ik zag mijn tuigwerende en koffiebrengende jeugdsentiment gearmd met een nog oudere vrouw lopen. De persoon die mijn jeugd kleurde liep met zijn moeder aan zijn arm, het was een vertederend beeld. De ooit zo statige poortwachter had zojuist een diepere lieve laag gekregen. Het voelde een beetje als de twijfelachtige omarming op de drempel van de drankhemel, net zoals vroeger.

“Mijn naam is Laura, ook bekend als Het meisje met worteltjeshaar.
Arnhem is mijn stad en zit boordevol met verhalen, mijn verhalen. Deze deel ik graag met jullie. Om jullie kennis te laten maken met mijn Arnhem!”

Het meisje met worteltjeshaar op Instagram
Het meisje met worteltjeshaar op Facebook

Tags : ,

Reacties